AUGUSTUS 2011

 

 

Magali Muller – Brussel / België

 

Is het proces van deconstructie van het ego wel mogelijk in de huidige maatschappij? En wat blijft er dan nog over als we helemaal geen illusie van identiteit meer hebben?

 

Het proces van deconstructie van het ego staat inderdaad in schril contrast met wat onderwezen en aangemoedigd wordt binnen de competitieve maatschappij. Ik wens te benadrukken dat we spreken over een deconstructie en niet over een vernietiging van het ego. Het is duidelijk dat ons ego een afgescheiden staat moet bewaren zodat we onszelf en onze acties kunnen blijven onderscheiden. Een deconstructie van het ego is zeker mogelijk en gebeurt vaker dan we denken; het vindt namelijk dan plaats als we een nieuwe ontdekking doen over wat we niet zijn. Wat er overblijft wanneer de scheiding tussen “ik” en “de ander” vervaagt, is een nieuwe mogelijkheid tot collectieve bewustzijn die vrijer is van eigenbelang. Hoe meer deze scheiding wordt opgeheven, hoe meer inzicht we krijgen in een meer intieme, vreedzame en altruïstische houding ten opzichte van anderen.

 


 

Ingrid Marn – Stockholm / Zweden

 

Wat ziet u als een ware kunstenaar?

 

Degene die zich op een geestelijke herschepping baseert die zich in zijn bewustzijn reduceert tot een minimum aan vorm, techniek, regels en verwachting en een maximum aan mysterieuze diepte. Zulke scheppers trachten de realiteit in haar essentie en in haar totaliteit aan te voelen. Ze werken zonder geplande compositie in een vrije en spontane uitvoering en worden als geen ander geïnspireerd.

 


 

Nicoleta Hâncu – Boekarest / Roemenië

 

Elke cultuur wenst te overleven in deze tijd van globalisering. Is het niet logisch dat ze zich beschermen en regels opdringen om hun individualiteit te vrijwaren?

 

Een cultuur moet als een levend element gezien worden. Geen stabiele maar een wordende levensvisie. De culturen van morgen zullen het resultaat zijn van de meest waardige aspecten van culturen die zich vandaag voor de wereld openen. Culturen die zich naar binnen richten doen feitelijk aan inteelt en zullen vergaan in hun vermeende uniciteit en hun drang om zich bij elke vergelijking als enig juiste criterium te laten gelden. Een cultuur die zichzelf ziet als de uiteindelijke norm is gedoemd onder te gaan aan egocentrisme. Een cultuur kan dus best op elk niveau openstaan voor vreemde invloeden, zichzelf in haar diversiteit verrijken en zo steeds onder een nieuwe vorm blijven overleven.

 


 

Ruel Chavez – Manilla / Filippijnen

 

Veel mensen verwaarlozen het innerlijk leven. Hun wereld beperkt zich tot een marktsamenleving en een mediacultuur van banaliteiten. Het brengt mij tot de vraag: Welke zin heeft het leven?

 

U stelt hier één van de grootste existentiële vragen. Mijn antwoord zal waarschijnlijk andere vragen oproepen maar dat kan ik alleen maar toejuichen. Elk individu komt ter wereld in een bepaalde context, een bepaalde tijd en cultuur, waarbinnen het pas betekenis krijgt. Ondanks de context waarin een persoon ter wereld komt en leeft, is hij niet volledig overgeleverd aan de omstandigheden. Hij kan zich bewust worden van zijn toestand en een gebrek aan zin ervaren wanneer het leven hem daarmee confronteert. De persoon kan daardoor de wens gaan koesteren om dingen in zijn leven te veranderen. De ideeën en dromen die zich tijdens zulke momenten aan ons voordoen en de waarden waardoor we ons willen laten leiden, geven zin aan ons leven. Vanuit zulke evenementen krijgen we een nieuw inzicht in onze situatie. Of nog beter gezegd: Onze situatie krijgt een nieuwe betekenis in het licht van zulke evenementen.