NOVEMBER 2011

 

 

Golnaz Hamzavi – Teheran / Iran

 

Hoe kijkt u naar de zonde?

 

Velen onder ons groeiden op in de overtuiging dat zondigen een daad van ongehoorzaamheid is naar een God die niet alleen los van ons staat maar ook straft. Op basis van hun beeld van God keuren ze bepaalde handelingen als niet in overeenstemming met wat God van hen verlangt. Ze zien zichzelf en anderen als zondaars en overladen elkaar met schuldgevoel. Het gevolg daarvan is dat ze onvermijdelijk een leven vol angst en zelfverachting leiden in de hoop ooit vergeven te worden. Wanneer een persoon inziet dat de benamingen God, Bewustzijn, Liefde en Realiteit feitelijk naar hetzelfde verwijzen en dat er tussen deze termen slechts conceptuele verschillen bestaan, beseft hij dat God nooit ver van ons staat. Hij voelt zich dan bevrijd en benadert elke levenservaring met meer vreugde.

 


 

Veronica Raymond – Abuja / Nigeria

 

Op veel plaatsen in de wereld stellen we nog veel verschillen vast tussen mannen en vrouwen. Zal deze situatie ooit veranderen?

 

Mannen en vrouwen zullen elkaar beter naar waarde schatten vanaf het moment dat ze zichzelf niet meer zien als gescheiden van het ander geslacht. Het Yin Yang symbool geeft deze aanvulling perfect weer. Of we nu man of vrouw zijn, wanneer we dat proces in onszelf laten plaatsvinden, ondervinden we vanzelf meer verbinding in onze onderlinge relaties met het ander geslacht. Dit geldt voor elk van ons en voor alle culturen want een cultuur elke cultuur is de weerspiegeling van degenen die haar in stand houden. Hoe meer dat besef van eenheid door kan dringen in de cultuur waarin we leven, hoe groter het impact kan hebben in andere culturen. Wanneer we naar de wereld kijken, zien we dat de wereld vooral behoefte heeft aan meer mannelijke compassie en vrouwelijke wijsheid. Laten we deze visie actief verspreiden en we zullen op veel gebieden meer harmonie in de wereld zien ontstaan.

 


 

Mostafa Regragui – Tanger / Marokko

 

Hoe kunnen we een teken herkennen en onderscheiden van bijgeloof?

 

Het herkennen van tekens is altijd een persoonlijke onderneming. Een teken wijst op een realiteit die buiten het bereik van de vijf zintuigen ligt. Tekens werpen licht op een specifieke situatie die ons ineens inzicht kan geven op wat ons met een bron verbindt die we allemaal gemeenschappelijk hebben. Onze intuïtie stuurt ons regelmatig boodschappen om aan te geven hoe betrekkelijk alle ervaringen binnen de fysische dimensie zijn. Zulke boodschappen trachten ons dichter te brengen bij deze zuivere bron, de bron van alle creativiteit. Het herkennen van tekens is dus geen zuivere intellectuele ervaring. Eerder een intuïtief proces. Ons intellect wordt natuurlijk achteraf ingeschakeld om het proces te analyseren en te interpreteren. Met ons intellect vellen we een waardeoordeel en maken we een onderscheid tussen wat we voor geloof of bijgeloof aanzien.

 


 

Michela Castronuovo – Potenza / Italië

 

Kunt u ons iets meer vertellen over de kunst van het loslaten?

 

Een grote meerderheid gaat ervan uit dat de realiteit zich buiten hen afspeelt, onafhankelijk van wat ze denken, dromen of wensen. Nochtans weten we allemaal dat onze intenties dingen kunnen laten gebeuren. Dat de realiteit een verzameling is van opzettelijke en niet-opzettelijke ervaringen. We weten ook dat niemand anders dan wij de realiteit waarnemen zoals wij die waarnemen. In dit opzicht zijn wij en niemand anders de schepper van onze realiteit. De kunst van het loslaten is een begrip uit de Tao. Het leert ons ons intellect te beheersen waardoor we onszelf beter in staat stellen de realiteit te veranderen. Loslaten betekent onze gehechtheid verliezen, zowel aan mensen als aan dingen. Hoe minder gehecht we zijn, hoe meer we kunnen liefhebben. Dat klinkt op het eerste zicht tegenstrijdig maar de volgende vraagstelling is hier van toepassing: Brengt wat ons afhankelijk maakt ons dichter bij liefde? Of houdt het ons eerder gevangen? Het loslaten is een bevrijdingsproces waarin we leren waarlijk lief te hebben. Een proces dat naar een toestand leidt waarin we de realiteit aanvaarden door haar elk moment nieuw te laten zijn.