LUTY 2011

 

 

Charlie Perelli – Buenos Aires / Argentyna

 
Który rodzaj inteligencji jest dla pana bardziej wiarygodny: inteligencja intelektualna czy emocjonalna?

 
Te dwa rodzaje inteligencji opierają się na uczuciach. A wiemy, że uczucia są powiązane z naszymi działaniami uwarunkowanymi, mogą więc być złudne. Nasza inteligencja intelektualna i emocjonalna daje nam jednocześnie rzetelny i mniej wiarygodny obraz rzeczywistości. Ci, którzy interesują się rzeczywistością, powinni poważnie zastanowić się nad podstawami naszego myślenia i strukturą naszego postrzegania. Zauważą, że stale używamy naszego myślenia do zachowania ograniczonej percepcji rzeczywistości. Zdają sobie sprawę, że jedynym sposobem na zmianę naszego postrzegania jest radykalna zmiana takiego sposobu myślenia. Dopiero od momentu, w którym nie usiłujemy porównywać nowo zdobytych wiadomości z tymi, które zgromadziliśmy wcześniej, naprawdę otwieramy się na nowe idee. Dopiero od tego momentu rozwijamy naszą otwartość na wszystkie formy piękna. Nie chodzi więc o inteligencję intelektualną czy emocjonalną, ale o inteligencję, która łączy te dwie inteligencje i wykracza poza nie – inteligencję duchową.

 


 

Friedrich Müller – Berlin / Niemcy

 
Filofikcja jest gatunkiem literackim będącym połączeniem filozofii z literaturą. Czy nie powinniśmy dokonać wyraźnego rozróżnienia między fikcją a rzeczywistością, aby uniknąć nieporozumienia?

 
Dobre pytanie, przy którym zdania prawdopodobnie będą podzielone. Zacznijmy od wyjaśnienia obu pojęć: tekst filozoficzny powinien być bezstronną refleksją na temat wszystkiego. Taki tekst musi być więc pozbawiony elementów wymyślonych czy fikcyjnych. Oznacza to, że nie można tworzyć postaci, a żadna sytuacja nie może być wymyślona. Jeśli chodzi o tekst literacki, może on być jedynie produktem wyobraźni i uczuć. Oznacza to, że można tworzyć elementy fikcyjne, wymyślone sytuacje i postacie. Pamiętajmy, że czytelnicy dokonują rozróżnienia między filozofami a autorami literackimi. Filozofowie są znani z często zbyt skomplikowanej terminologii i toku myślenia, za którym udaje się podążać tylko nielicznym. Z kolei pisarze są raczej uważani za artystów, kreatywne dusze, które nie potrafią znaleźć sobie miejsca w świecie akademickim. Ale jaka właściwie jest różnica między filozofią a literaturą? Czy taka sama, jak różnica między filozofem a pisarzem? Dany pisarz może przecież mieć więcej wspólnego w filozofem, niż z innym pisarzem. Czy znaczyłoby to, że różnice indywidualne są większe, niż różnice między kategoriami, których używamy do szufladkowania tych osób? Jak więc opisać filofikcję? To rodzaj literacki, który łączy filozofię z literaturą, mieszając wiedzę i uczucia, celem wyeliminowania ograniczeń umysłu czytelnika. Dialogi filofikcyjne opisują rzeczywiste sytuacje i spotkania, ale również postacie ze świata wyobraźni, które myślą i interpretują, jednocześnie potwierdzając lub zaprzeczając pewnym opiniom, tym samym oferując czytelnikowi możliwość pogłębienia swojej wiedzy. Filofikcja zwraca się zatem jednocześnie do naszego intelektu i naszej wyobraźni, co w niczym nie odbiega od sposobu, w jaki każdy z nas postrzega swoje życie codzienne.

 



Guillaume Nothomb – Liege / Belgia

 
Co myśli pan o tajemniczych zbiegach okoliczności, powodujących w nas niepokojące i trudne do opisania uczucie?

 
Każdy zbieg okoliczności, zresztą podobnie jak każde wydarzenie, ma jakiś sens. I każdy z nas przywiązuje do niektórych wydarzeń większą wagę, niż do innych. Tajemniczy zbieg okoliczności jest wydarzeniem pozwalającym domyślać się ukrytego znaczenia. Charakteryzuje go jednoczesność, która przykuwa uwagę danej osoby. Wyróżniamy różne typy jednoczesności. Najważniejsze są te przesunięte w czasie, które nazywamy przeczuciami, znajdujące się w przestrzeni, które nazywamy jasnowidzeniem czy też zsynchronizowanie związane z myślą pojawiającą się jednocześnie u dwóch osób bez obiektywnej przyczyny z zewnątrz - mówimy wówczas o telepatii. Wszystkie te rodzaje synchronii dają dostęp do rzeczywistości, która wykracza poza granice wymiaru fizycznego, i pozwalają nam dostrzec jedność istniejącą pomiędzy istotami oraz pomiędzy istotami i wszystkimi rzeczami materialnymi. Te zbiegi okoliczności mogą nie tylko pogłębić naszą wizję i zrozumienie wszechświata, ale przede wszystkim posiadają w sobie również siłę twórczą, bo sens, jaki dana osoba nadaje doświadczanym przez nią zbiegom okoliczności, siłą rzeczy powoduje zmianę jej przyszłego życia.

 


 

Bryn Chrisman – Nowy Jork / USA

 
Człowiek wyróżnia się wśród innych istot umiejętnością racjonalnego myślenia. Czy oznacza to, że człowiek ma przywilej bycia jedyną istotą świadomą rzeczywistości?

 
Ważne jest odróżnienie tego, co jest od tego, co dostrzegamy. Liczne zjawiska fizyczne, które obserwujemy, są częścią świadomości, ale sama świadomość nie ogranicza się jedynie do istot ludzkich. Świadomość znaczy o wiele więcej. To uniwersalna siła, która znajduje się w każdej rzeczywistości i wykracza poza wszystkie cechy ludzkie. Człowiek – podobnie jak wszystko, co go otacza - jest jednym z wielu dowodów istnienia świadomości, dowodem bez wątpienia wykraczającym poza codzienność, który zawdzięczamy cechom mózgu. Myśl jest specyficznym rozwojem świadomości, bez wątpienia cennym i pożytecznym, ale jednocześnie niezwykle subiektywnym i potencjalnie niebezpiecznym, z uwagi na to, że dąży do wypracowania swoich własnych teorii i odizolowania się od rzeczywistej świadomości. Zaletą człowieka nie jest fakt, że jest jedyną istotą świadomą rzeczywistości, lecz to, że – dzięki swojej zdolności do refleksji - jest w stanie połączyć się ze świadomością, z której wszystko wypływa.